Mijn Reset knop

27 December 2021

We zitten aan tafel, mijn petekind Mats blijft logeren en ik heb lasagne gemaakt, mijn allerlaatste maal als mijn oude ik. Vanaf morgen begin ik aan mijn pre-dieet en dan is de dag van mijn operatie.
Ik heb genoten van elke hap dat ik in mijn mond heb gestoken en natuurlijk veel te veel gegeten. Het was heel lekker, maar ik voel me natuurlijk ook weer schuldig. Het was een gevoel alsof ik afscheid neem van alles wat ik lekker vind (wat ik nu zoveel maanden later een foute gedachte vind) Maar toen vond ik dat ik dit moest doen om een periode af te sluiten.
De volgende dag is de eerste dag van mijn dieet. Een streng dieet waar je enkel zakjes mag gebruiken van Ligna Pharma en groenten. Geen brood meer, of pasta, vlees, vis, of wat dan ook.
Het dieet is nodig om de lever te doen krimpen. Blijkbaar kan een lever enorm zwaar zijn bij mensen met overgewicht, en ze moeten die kunnen verplaatsen om goed aan de maag te kunnen. Persoonlijk denk ik ook dat het dieet nodig is om het koppeke voorbereid te krijgen voor na de operatie.
Ik bedoel daarmee dat ik vooral enorm veel last heb gehad van mood swings. Allez, Bert heeft veel last van mijn mood swings gehad.
Het eerste zakje dat ik gegeten heb was havermout. Ik lust graag havermout, en ik dacht dat deze havermout niet veel verschillend zou zijn als dat wat ik al ken. Ik moest de inhoud van het zakje, een soort poeder in een shaker doen en dan water erbij doen. Goed schudden en dan in een kommetje doen en opwarmen in de microgolfoven.
Vanaf de eerste hap moest ik al walgen. De smaak was verschrikkelijk slecht en ik mocht er geen suiker bij doen. Ik heb mezelf enorm moeten verplichten om nog wat happen te eten en Bert die moest lachen om de snuiten dat ik trok bij elke hap heeft me nog een paar happen door gesupporterd. Nu een tas koffie om alles door te spoelen…zonder melk (nog iets waar ik aan moet wennen)
Na mijn hum smakelijk humhum ontbijt ga ik mountainbiken met Mats mijn Petekind. Een belofte dat ik nog moest waarmaken. We hebben veel plezier samen onderweg, alleen wij tweetjes. Hij mag zijn kunstjes op de vossenberg hier in de buurt laten zien, ik kijk op afstand en supporter. Ik merk dat mijn energie al vrij leeg is en besef dat de komende 2 weken geen sport meer zal zijn. Mijn diëtiste had me er al voor gewaarschuwd. Terug thuis bak ik mezelf een omelet gemaakt van poeder en wat groenten en tot mijn opluchting is de omelet nog niet zo slecht. Alleen mag ik geen mayonaise of dressing bij de groenten en moet ik leren werken met wat olie en kruiden.
De komende dagen volg ik nauwkeurig mijn schema, maar ik merk vooral dat ik moet afkicken van al wat ik lekker vind. O wat mis ik al mijn oude eet gewoontes. Ik ben enorm chagrijnig en kribbig, betrap mezelf in de koekenschuif om dan boos te zijn en de schuif terug dicht te gooien. 2 dagen lang ben ik moe en duizelig en ambetant.
Daarna gaat het stilletjes aan beter en is het al 31 december.

Cheat dagje

Low Battery

De feestdagen zijn achter de rug en mijn pre dieet is al halverwege. Mijn energie is heel snel uitgeput, maar de kilo’s gaan ook mooi naar beneden. Mijn verlof is spijtig genoeg ook om en ik moet met het weinige energie dat ik heb nog een paar dagen gaan werken. Mijn concentratie laat een beetje ten wensen over, ik heb nogal veel hoofdpijn (niet moeilijk, we werken nog met mondmasker) en ik begin last te krijgen van zenuwen. Ik probeer mijn hoofd er zo veel mogelijk bij te houden en mijn resterende energie nuttig te gebruiken bij de opvang kindjes. Alleen mijn eten dat ik bij heb vinden ze niet zo smakelijk uitzien, ik kan het ze niet kwalijk nemen en kijk een beetje jaloers naar hun boterhammetjes met choco en hun lekkere tas verse tomatensoep. De laatste dag is de moeilijkste en ik ben heel blij als ik met de auto terug naar huis kan rijden. De volgende keer dat ik terug kom zal ik een heel ander persoon zijn, een Hilde 2.0.

11 januari

Het is zo ver. Mijn koffer staat klaar, ik ben aangekleed en klaar om naar het ziekenhuis te gaan. Ik heb helemaal niet goed geslapen, maar ik zal dat waarschijnlijk vandaag wel meer dan voldoende inhalen. Gisteren heb ik gedacht om nog 1 keertje te zondigen, een laatste keer, maar ik heb er mooi aan weerstaan en me braafjes tot de laatste snik aan mijn dieet gehouden. Ik ben vooral blij dat ik die poedervoeding nooit meer moet eten, al weet ik niet wat ik moet doen met die overschotten.
Ik word heel vriendelijk onthaald in het ziekenhuis, maar ik moet wel alleen naar de afdeling heelkunde gaan. De coronabesmettingen zijn voor het moment enorm hoog en er zijn weer verstrengingen, dus dat wilt zeggen, geen bezoek buiten Bert en ik zal waarschijnlijk alleen mijn kamer zien de komende dagen.
Ik maak me klaar in mijn kamer voor de operatie, ik ben nog maar net klaar en ze komen me al halen.
Ik ben de eerste die geopereerd moet worden, maar dat brengt ook een beetje druk bij de verpleging. Ik moet een infuus krijgen, de verpleegster komt naast me zitten met een naald en begint ontspannen te zoeken naar een ader. Ik krijg het al benauwd want ik ken mijn aders. De verpleegster begint op mijn arm te kloppen, ik moet een vuist maken en pompen en er wordt nog geklopt.
‘Oei’ krijg ik al na een minuutje te horen. Een 2de verpleegster komt kijken: ‘vind je niks?’
‘Nee ik zie niks’ zegt de andere verpleegster. ‘Kijk jij eens?’
De andere verpleegster aan mijn linkerkant begint aan mijn andere arm dezelfde methodes te gebruiken als de verpleegster aan mijn rechterkant.
Al snel heeft 1 van de 2 verpleegsters de moed om te prikken, maar het wordt niks.
Dan komt er nog een prik aan de andere kant, maar ook daar is niks.
Het team van het operatiekwartier komt al eens kijken waar de patiënt blijft, de dokter komt aan mijn bed staan. Ondertussen heb ik nog een paar pogingen mogen voelen, en ze worden alsmaar pijnlijker, vooral als ze een ader zoeken met de naald.
Ik krijg nog een laatste keer de uitleg wat de bedoeling zal zijn met de operatie, hoe het verloopt en ze vraagt dan of ik nog vragen heb. (ondertussen nog een pijnlijke poging achter de rug van prikken)
Vragen heb ik niet, ik ben altijd van principe dat ik het zal ondergaan, ik wil alleen dat ze nu snel een ader vinden.
Na een wissel van verpleegster en nog maar eens een poging, stoppen ze met proberen.
‘De anesthesist zal eens met een echo kijken waar kan geprikt worden. Geen zorgen hoor, die kan dat veel beter.’ en de verpleegster rijd me naar het operatiekwartier.
In het operatiekwartier mag ik me op de tafel schuiven, en een heel team vol verplegend personeel en dokters maken me klaar voor de operatie. Ik heb nog altijd geen infuus wat nodig is om me in slaap te doen, dus de anesthesist komt naast me zitten met een echoapparaat om zo inwendig mijn aders te zien lopen.
Ik krijg ondertussen koud en ben al redelijk gestresseerd en zenuwachtig.
‘Heb ik wel aders?’ vraag ik aan de anesthesist om toch maar te doen alsof ik met de situatie kan lachen.
‘Ja hoor mevrouw’ lacht de anesthesist, maar ze zijn klein en ze zitten diep, dat heb ik nog niet veel gezien.’ zegt ze.
‘Ik zie een kleine ader hier, maar zo te zien hebben ze al geprobeerd op deze plaats.’
Ik kijk naar mijn arm en ik zie al een blauwe plek op die plaats waar de dokter op aan het duwen is om te voelen. Ondertussen is er nog een ongeduldige verpleegster aan mijn linkerkant aan het voelen, maar dan aan de binnenkant van mijn pols.
‘ Hier voel ik iets’ zegt ze
Ik heb het ongelooflijk koud ondertussen, want ze hebben mijn voeten bloot gemaakt om daar ook een ader te vinden. Een alerte verpleger komt met een deken af en legt die op mijn benen, maar omdat mijn voeten bloot zijn helpt het niet echt tegen de kou.
Ondertussen heeft de anesthesist nog eens geprobeerd om te prikken, maar opnieuw lukt het niet, zij en ik raken gefrustreerd.
‘Ik zie een ader op die echo, maar ik kan er niet aan. Hoe kan dat?’
Die prik was ook heel pijnlijk en mijn hartslag is veel hoger. De man achter mij heeft ondertussen al een hartmonitor opgezet en je hoort mijn hartslag door heel de kamer.
De overijverige verpleegster is zeker van haar stuk en denkt dat ze aan de binnenkant van mijn pols wel kan prikken. Ze mag proberen van de anesthesist, maar ik word eerst al gewaarschuwd, dat is een venijnige prik. Maar ik bibber van de kou, mijn rug doet pijn van op die tafel te liggen en ik wil gewoon in slaap gedaan worden, dus ik hou me schrap voor de prik.
En of dat die pijn doet. Ik schreeuw het uit, iets wat ik nog nooit heb gedaan en begin te wenen. Ik kan niet meer, ik heb het gehad. Het ergste is dan ook nog dat het opnieuw mislukt is. De man achter mij die mijn hartmonitor controleert, zegt daar nog bovenop: ‘haar bloeddruk is 18/10 nu.’ Veel te hoog dus.
Mijn chirurg die al die tijd aan de zijkant heeft zitten wachten komt er tussen, ze laat iedereen stoppen met zoeken en prikken en beslist dan om mij in slaap te doen met inhalatieanesthesie, in slaap doen met een masker. Ik word rustiger, concentreer me op mijn ademhaling en het enige dat ik me nog herinner is de nare geur van het gas dat door het masker komt.
Vanaf nu wordt alles anders, vanaf nu krijg ik mijn reset knop en kan ik opnieuw beginnen.

Wordt vervolgd