Hilde 2.0

september 2021

Ik zit in mijn auto op de parking van het ziekenhuis. Dadelijk heb ik een afspraak bij een zekere Tineke Silkens, de obesitas coördinator. Dit is het begin, het begin van hopelijk een permanente verandering.
Ik ben best wel zenuwachtig, schrik om afgewezen te worden. Wat als ik toch niet in aanmerking kom? wat als ik niet het juiste bmi heb voor een terugbetaling? Nochtans heb ik al opzoekwerk gedaan en ben ik ten rade geweest bij mijn diëtiste. Mijn diëtiste zei tegen me: een nee heb je en een ja kan je krijgen. Dus met het gedachte dat ik niks te verliezen heb stap ik uit mijn auto en wandel ik naar de ingang van het SFZ

een uurtje later loop ik terug buiten en dringt alles tot me door. Ik heb tranen in mijn ogen, en ik wil het uitschreeuwen. Zo opgelucht en blij ben ik, ik kom in aanmerking voor een gastric sleeve. Mijn BMI is juist 35 en samen met de medicatie dat ik moet innemen voor hoge bloeddruk heb ik recht op een terugbetaling. Het gesprek liep vlot, de coördinator was heel vriendelijk en begripvol. Terug in de auto overloop ik de papieren met de reeks afspraken van pre-onderzoeken dat al vastgelegd zijn. De laatste is pas bij de chirurg die ook het laatste woord zal hebben. Jammer genoeg is die afspraak pas eind november. Het lijkt allemaal nog zo lang, een eeuwigheid wanneer mijn nieuw leven kan beginnen, als het mag beginnen.

Paar weken later

De eerste onderzoeken zijn al snel, en ook daar heb ik telkens opnieuw groen licht waardoor mijn zelfvertrouwen elke keer opnieuw een boost krijgt. Nu moet ik alleen nog een maand wachten tot ik een maagonderzoek moet ondergaan, en dan weer een paar weken wachten op mijn afspraak bij Dr Deferm de Chirurge. Zij heeft het laatste woord.

Bezig blijven

Ondertussen zijn er al een paar mensen op de hoogte van mijn beslissing, en kan ik erover babbelen bij een paar mensen die ook een gastric bypass hebben ondergaan. Ik hou me ook niet stil, ik mountainbike nog steeds met Bert enkele toertochten in de buurt dat door mogen gaan dankzij dat bekende beestje dat ons al een paar jaar teistert en ik ga regelmatig naar de diëtiste omdat ik ook niet massaal wil bijkomen voor de operatie. Maar hoe hard ik ook probeer, de kilootjes komen toch beetje bij beetje bij.
De mountainbike cursus is ondertussen achter de rug en ik ben Erik en Ilse heel dankbaar dat ik zoveel bijgeleerd heb, maar ook een beetje blij dat het gedaan is. Ik heb nood om gewoon te genieten van de mtb toertochten op mijn tempo, hoofd leeg maken en maar 1 keer een technisch stukje doen in plaats van 5,6 keer opnieuw en opnieuw. Soms heb ik gewoon geen nood aan veel gezelschap rondom mij en vind ik het fijn om te sporten in mijn eentje om dan daarna bij te babbelen met Bert, want hij rijdt tijdens de tochten nooit met mij samen.

November 2021

Daar is ineens November, en het onderzoek waar ik het meeste bang voor ben komt dichterbij, het maagonderzoek. Als crohn patiënt moet ik om de 2 jaar een endoscopie ondergaan. Ik ben dat zo gewoon dat ik dit onderzoek met “gemak” onderga, maar een buis via mijn mond naar de maag vind ik een heel eng gedachte, en het schrikt me af. Dr Daels heeft me wel al tips gegeven, ik moet een roesje vragen, alleen al zodat ik kalmer ben tijdens het onderzoek. Zo gezegd, zo gedaan, het enige probleem dat ik heb is dat ik verschrikkelijke aders heb en voor dat roesje moeten ze een ader vinden. Wanneer ik eindelijk het spuitje krijg is de dokter al daar en beginnen ze met het onderzoek. Het ‘roesje’wil nog niet werken, ik begin te kokhalzen en ik raak in paniek. Ik ga het niet onder stoelen of banken steken, een maagonderzoek is hels voor mij, maar gelukkig duurt het niet lang en mag ik na 10 minuten eventjes bekomen in een ruimte apart voor ik naar huis mag.

D Day

Eind november zit ik weer met enorme zenuwen in de auto op de parking. Ondertussen heb ik Dimitri al op de hoogte gebracht van de operatie, hij is een tijd uit geweest na een lelijke val met de mountainbike vandaar dat hij zo goed als de laatste was dat ik op de hoogte moest brengen. Ondertussen hebben wij onder de collega’s nog afwezigen en ik beloof hem dat ik de operatie pas in januari door laat gaan in de hoop dat de afwezigen weer terug aan het werk zijn.
Ik raap alle moed terug bijeen om kennis te maken met de chirurg, en hopelijk ziet ze het zitten om mijn leven te veranderen.
Een uur later kom ik terug buiten met rode ogen en een zakdoek in de hand. Eindelijk ben ik emotioneel gekraakt. Ik heb de goedkeuring gekregen voor een gastric sleeve van iedereen van het obesitas team en dus ook van de chirurg. Ze vroeg me of mijn echtgenoot achter de operatie staat, het moment dat mijn hart brak en de tranen vloeiden. Ik kreeg bijna geen woord meer gezegd, al wat ik deed was knikken, mijn blik zei genoeg hoop ik. En of dat Bert er achter staat. Vanaf dag 1 dat ik voor mezelf de beslissing heb genomen heeft hij mij gesteund, moed gesproken en geholpen met het vertellen tegen mijn familie. Hij is mijn alles, in goede en kwade dagen en dat is deze periode nog maar eens duidelijk geweest.

Dus vanaf nu heb ik een datum: 11 januari 2022 word mijn nieuwe ik dag.

wanneer ik dit schrijf is 11 januari al een tijdje gepasseerd, en ik kijk er naar uit om in mijn volgende blog hier alles over te vertellen. Maar ik vond dat ik eerst fatsoenlijk moest genezen zijn en mij goed voelen in mijn vel vooraleer ik opnieuw kon schrijven, vandaar dat ik een beetje ‘achter’ loop. Nu heb ik het gevoel dat ik dit proces, de pre-periode helemaal kan afsluiten en achter mij laten, dus:

wordt vervolgd