Mountainbiken met een maatje meer

april 2021

Ik ben weeral stil gevallen, ja ik weet het, weeral. Ik heb nood aan sporten, maar tegelijk geniet ik van de rust.
Ik ben lang moe geweest van de bronchitis, en ik heb tijd genomen om te herstellen, maar Bert, mijn diëtiste, en mijn weegschaal zeggen me dat het alweer hoog tijd is om de draad weer op te pakken.

Op een avond zaten we samen in de zetel met onze allerhande schermen voor onze neus tv te kijken. Geen idee wat er toen op dat moment op was.
‘ Hier, is dit niet iets voor je? ‘ Zegt Bert met zijn smartphone in zijn hand.
Hij laat mij een artikel op Facebook zien van supernova “Mom to mountainbike”. Een mountainbike cursus voor vrouwen die nog geen ervaring hebben in het ploeteren op de zandpaden.
‘ Dat is toch niks voor mij. ‘ Is mijn eerste gedachte.
‘ En waarom niet? ‘ Zegt Bert verontwaardigd.
‘ Je kunt meer dan dat je denkt, en misschien kunnen ze je veel meer aanleren dan dat ik dat kan. Kijk eens goed naar dat artikel, staat er geen website op? ‘
Iets in me zegt dat ik maar beter eens luister, dus ik kijk naar het artikel, ik bezoek de Facebookpagina van supernova waar heel veel filmpjes op staan van een vorige mom to mountainbike kamp dat er best heel gezellig uit ziet, met doenbare paadjes en afdalingen. De vrouwen zien er vooral heel ontspannen uit. Iets wat ik niet zo goed kan als ik mountainbike, ik zit op mijn fiets alsof ik altijd moet klaar staan voor een valpartij, extreem opgespannen met als gedacht dat mijn lichaam als airbags moeten dienen. Ik ben er in ieder geval wel struis genoeg voor, maar vallen is ook voor mij even pijnlijk.
Na een paar dagen twijfelen, en in een impulsief moment beslis ik om me in te schrijven voor de volgende cursus dat al binnen een paar weken gaat beginnen.

Een paar weken later ben ik me aan het klaarmaken voor de eerste cursus. Zenuwachtig zoek ik naar mijn favoriete bidon, maar vul niet met water. Ik zoek mijn fietskledij samen, en ik verander 2 keer van gedachten. Eerst heb ik kleren vast dat te warm is, dan kleren dat ietsje te fris is voor nu. Uiteindelijk beslis ik dan maar om in laagjes gekleed te gaan. Mijn wielerkleren zitten ietsje strakker als een maand geleden, nog maar een harde realiteit dat ik weeral wat ben bijgekomen.
Nu nog mijn helm zoeken, mijn winter mountainbike schoenen aan doen om dan te bedenken dat het niet regent, de zon schijnt en het is niet helemaal zo koud als de voorbije dagen. (het is 1 mei vandaag)
Snel nog wisselen van fiets schoenen, en nog mijn bidon vullen met water, want dat was ik vergeten.
Bert stelt voor om me naar het mijnstadion in Beringen te brengen, daar waar er afgesproken is en ik ben hem heel dankbaar.
We zijn met een handvol vrouwen op de afspraak, we krijgen les van Erik en mentale ondersteuning van initiatiefneemster Ilse. Les is eigenlijk veel gezegd. Hij neemt ons mee de bossen van Beringen in om dan technische stukken uit te kiezen dat wat moeilijk is voor ons, en die moeten we dan proberen te doen en te verbeteren op zijn advies. Erik is een fantastische rustige man, die zijn kalmte heel goed kan bewaren wat echt wel nodig is met al die kwebbelende dames. Op één lesdag heb ik meer technische stukken gedaan dan dat ik ooit heb durven denken.
Het was aangenaam, en ontspannend. Op 1 dag tijd waren we al een hechte groep die vooral heel veel lol willen maken op de fiets en natuurlijk de eerste volgen, dalen en zien dat we niet vallen.
Terug thuis was ik doodop, maar enorm ontspannen. Voor de eerste keer fietsen zonder Bert is ook wel aangenaam. De stress onderweg was er niet. Bert is veel beter en technischer als ik, en als we samen mountainbiken hou ik hem heel fel op, of ik jaag me op dat hij weeral passages kiest dat in mijn ogen niet doenbaar is.
Gelukkig dankzij deze cursus merk ik dat ik na een paar weken al redelijk wat vorderingen maak en de schrik is er weer bij mij zo goed als weg. Ik geniet weer van het mountainbiken, en ik ben weer aan het sporten. Bert blij, diëtiste blij, maar niet veel verschil met de weegschaal.

juni 2021

Aan alle mooie liedjes komt wel een einde. De laatste mountainbike dag met de dames is afgelopen, met een zalige afsluiter waar cava en hapjes bij moesten zijn.
De volgende dag is het Vaderdag, en we gaan met ons 3 naar het Sven Nys cyclingcenter in Baal om te mountainbiken op de cyclocross parcours. Dit is altijd open voor publiek, en heeft een zalig terras boven op de berg. Darya is ondertussen ook al bezig met mountainbiken, op haar eigen tempo en ze doet het graag. Eerst gaan we met haar het kinderparcours op, en wanneer ze er genoeg van heeft gaan Bert en ik het grote parcours proberen. Het is eigenlijk best wel technisch, maar ik merk dat ik dit wel aan kan. Tenminste tot ik de houten brug over moet fietsen. Ik raak er vlot op, en met grote euforie daal ik maar ik zit niet ideaal op de fiets, en ik neem de verkeerde kant van de brug. Rechts onderaan is er een redelijke opening tussen de brug en de grond. Ik land er met mijn wiel in, en ik val voorover met mijn hoofd op de grond. De smak is groot, en ik blijf zitten. Mijn nek en mijn hoofd doen pijn, maar op dat moment doet mijn been nog het meeste pijn. Bert die langs de andere kant al aan het terug komen is in mijn richting, ziet me zitten en fietst naar me toe. Ik heb een grote schaafwonde op mijn been, maar voor de rest is er nog niks aan de hand. Samen fietsen we verder, maar ik merk al fietsend dat er iets niet klopt. Ineens kan ik niet meer fietsen. De schrik is weer terug, ik heb moeite met zowat alle passages en mijn hoofd doet heel veel pijn. Ik maak mijn ronde af, en ik ga Darya zoeken die aan het spelen is in het speeltuintje naast het parcours. Samen gaan we eentje drinken en Bert gaat nog een ronde in zijn eentje doen. Een half uur later komt hij ook op het terras zitten. Ik heb mijn donkere zonnebril nog aan, en zeg tegen hem: ‘ik denk dat ik een hersenschudding heb.’

De volgende morgen weet ik het zeker, ik heb een hersenschudding. Ik ben nog vertrokken om te gaan werken, want ik moest de opvang open doen. Ik heb open gedaan, de eerste kindjes ontvangen maar de computer waar we de kinderen inschrijven was een hel. Zelfs met mijn zonnebril die ik meegenomen heb, helpt het niet tegen de hoofdpijn. Onder lichte dwang van de collega’s dan toch maar naar Dimitri de coördinator gebeld. ‘Ga je naar de dokter?’ vraagt hij.
‘ja’
‘ok, laat iets weten, en verzorg je’ krijg ik te horen. Daar gaan we weer denk ik.
Zoals ik dacht, heb ik een hersenschudding. een week in het donker liggen en rusten. Een week later moet ik terug gaan, want het is niet beter. Blijkbaar heb ik ook een kleine fractuur in de nek, en de hoofdpijn en misselijkheid is nog niet weg.

Na de laatste valpartij, heb ik genoeg van mountainbiken. Ik raak opnieuw niet echt meer op de fiets, wat weer niet goed is voor de weegschaal.

zomer 2021

Af en toe ga ik met Bert deze zomer op de weg fietsen. Maar ik voel me er niet goed bij. Mijn fietskleren zitten redelijk strak op mijn lijf. Wielertoeristen zijn best wel ijdele mensen. Nog niet zo erg als voetballers met de Gucci tassen en moord en brand schreeuwen als ze een schop tegen de schenen krijgen, maar toch.
Een wielertoerist zit slank op de fiets. Elke kilo extra is te veel. Dus ofwel heb je een zeer licht persoon met patatten van kuiten op een Ridley koersfiets, ofwel heb je een zwaarder persoon met bierbuik, een peperdure koersfiets met ingebouwde motor. Dat laatste is wel zeldzaam.
Ik heb geen bierbuik, want ik drink geen bier. Maar ik heb billen en zwembanden, ik kan het al geen love handles meer noemen. Als vrouw voel ik me heel hard bekeken, wat zo ook al is, want de wielersport is nog steeds een mannensport. Maar een vrouw dat wat zwaarder is en fietst, wordt nog meer bekeken. En ja, ik stoor mij daar aan.
Waar ligt het aan? Ik weet het niet.
Ik ga al 3 jaar naar een diëtiste, met wisselend succes. Ik val af, als ik geen koolhydraten eet, 6 dagen van de 7 sport, waarvan 3 dagen heel intens. Dat was in mijn ogen niet vol te houden, want dat is een routine dat alleen lukt als er kabouters in huis zijn die het huishouden doen en eten maken, en nog op mijn vingers tikken als ik al eens zondig.
5 jaar lang heb ik samen met Bert een autoregeling volgehouden. 1 auto voor ons samen. Op maandag, woensdag en vrijdag fietst Bert naar het werk en terug, goed voor 40 kilometer per dag. Ik fiets op dinsdag en donderdag naar het werk, ook voor 40 kilometer per dag omdat ik met gebroken uren werk. Toen ging ik ook nog fitnessen (bij de fitties!) op dinsdag. Maar daar was ineens corona, dus de fitness ging niet meer. Fietsen was moeilijker na 5 jaar, vooral omdat ik niet de middelen heb om me op te frissen op het werk, en Bert en ik hadden het plezier niet meer, dus hebben we dan maar beslist om een 2de auto aan te schaffen.

Hallo kilo’s!

2 auto’s is toch wel op veel opzichten veel gemakkelijker, maar niet goed voor mijn gewicht. Ik heb het gevoel dat ik de strijd aan het verliezen ben, en sinds een aantal maanden zit ik met een drastische oplossing in mijn hoofd.
Wanneer ik in september opnieuw begon aan een mountainbike cursus van mom to mountainbike maar voor gevorderden, werd dat gevoel voor ‘die’ oplossing sterker.
Het was fijn met de dames, maar het verschil bij mij tussen de beginnelingen en gevorderden was wel heel groot. Het tempo was veel sneller, en ik bots deze keer opnieuw op de nadelen van mijn gewicht. Hoe hard ik ook mijn best deed, kon ik maar niet de heuvels op, omdat ik simpelweg te zwaar ben. Halverwege de cursus was ik al helemaal op, omdat ik weeral te zwaar ben. De avonturenberg in Beringen is een marteling, omdat ik simpelweg te zwaar ben.
Tijdens de cursus is er veel gefilmd en gefotografeerd wat heel leuk is, maar ook enorm confronterend voor mij. Dan pas zie ik hoe ik er uit zie op de fiets, en dat vind ik verschrikkelijk.
En nog erger, kinderen zijn heel grof ook voor volwassenen. Meermaals krijg ik de opmerking: ‘juf wat heb je een dikke poep’ of ‘ juf, ik vind je veel te dik. ‘ En humor is de beste remedie om het probleem weg te lachen, maar soms is het gewoon genoeg.
En wanneer ik nog eens voor een derde keer naar de huisarts moet met veel te hoge bloeddruk en medicatie aanpassing trek ik definitief aan de alarmbel en neem ik voor de eerste keer een beslissing dat alleen voor mezelf is. Ik heb een afspraak gemaakt bij dienst obesitaskliniek in het ziekenhuis, met goedkeuring en ondersteuning van Bert en mijn diëtiste.
Ik wil van die kilo’s voor eens en voor altijd af raken, en als dat niet meer lukt op de ‘normale’ manier, zal het chirurgisch moeten.

Ergens heb ik het gevoel dat ik gefaald heb. Maar ik denk dat ik beter nu ingrijp dan dat ik wacht en mezelf helemaal laat gaan. Dat het fietsen nu niet meer aangenaam is voor mij, dat is de druppel en ik kijk uit naar een nieuwe start. De eerste stap is in ieder geval al gezet.

Wordt vervolgd