Gezond willen zijn, betekent plannen

Als er 1 onderwerp is wat mijn diëtiste me altijd aan doet herinneren is dat gezond eten en sporten alleen maar samen gaat als je alles goed plant.
Dus vorige week heb ik alles tot in de puntjes mooi geplant. Een hele zondag bezig geweest met het zoeken van aantrekkelijke recepten, een boodschappenlijstje gemaakt om maandag naar het front te kunnen gaan, en zelfs de momenten geplant om te sporten.
Wat top van mij, dikke pluim verdiend.
De realiteit is altijd wel net ietsje anders. In het front waren niet alle artikelen dat ik moest hebben aanwezig. Dus dat begon al goed, en nee ik ga niet graag winkelen, al denkt Bert van wel, dus ik heb zeker een hekel om dan nog naar een andere winkel te gaan. Op maandag is dat trouwens moeilijk, want ik ga naar de winkel op maandag voormiddag, en dan is alleen de Aldi of de Lidl hier in de buurt open. De andere supermarkten openen pas op maandag namiddag, maar dan heb ik geen tijd want dan moet ik naar mijn werkfront.
Dan maar alleen de artikelen halen dat ik in deze winkel vind, met het gedacht woensdag dan nog maar eens naar de winkel te gaan.
Dit was trouwens mijn weekmenu:

maandag: Spinaziepuree met blinde vink
dinsdag: chili con carne met rijst
woensdag: ossentong in Madeirasaus
donderdag: wortel-witte kool salade met kip
vrijdag: kebap
zaterdag: spaghetti bolognaise
zondag: keuze Darya

Ik had echt wel zin om eens nieuwe dingen te proberen. Ik heb nog nooit chili con carne gemaakt, en ik heb al zeker nog nooit ossentong in madeirasaus gemaakt. Dus recepten gezocht, gegoogled, en filmpjes gekeken.
Maar net als bij winkelen viel mijn planning met het koken ook wat in het honderd. Doordat ik niet alle ingrediënten gevonden had, heb ik wat moeten omgooien.
Wanneer ik maandag het gekochte beleg weg legde in de frigo, zag ik dat Bert de overschot van de spaghetti van de dag ervoor niet meegenomen had naar zijn werk. Het was eigenlijk nog veel, genoeg voor Darya en Bert. Dus besloot ik om het me gemakkelijk te maken. Ik had verse kervelsoep gemaakt, ik heb een portie opzij gezet en zij konden de spaghetti opeten na de soep, en ik zou eventueel een boterhammetje kunnen eten met de soep, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan, want ik was nog niet ok met mijn darmen.
De blinde vink was dan voor dinsdag, maar mijn zin voor spinazie was er niet echt. Ik zag dat ik nog wortelen had in de frigo, en nog wat selder. Een stoofpotje van groenten met blinde vink is ook wel lekker, en was dus ook ons avondeten voor dinsdag. Maar vroeger was dinsdag ook mijn sportdag., het was geen ideaal weer om te fietsen, heel veel regen in de ochtend. Wanneer mijn eten klaar was om dan s’avonds op te warmen, heb ik de hond wakker gemaakt en hem van zijn kussen gesleurd om met mij mee te gaan wandelen.

En onze spike wandelt wel graag, en is heel braaf onderweg zolang we geen wandelaars met honden tegen komen. Dan verandert mijn braaf bobke naar een hele boze wolf dat ik amper in bedwang kan houden. Deze keer ook weer, en dan was het nog een vrouw die haar hond niet aan de leiband had. Haar hond zal wel braaf zijn, en goed luisteren, maar de mijne verandert in een seconde van een lamme goedzak naar een zeer agressieve dalmaat dat klaar staat om aan te vallen. Ik doe mijn best om Spike bij mij te houden aan de leiband, hij heeft zelfs een muilkorf op moest hij toch uit mijn handen schieten, maar ik wordt zelf kwaad als ik zie dat de andere hond los loopt en de bazin amper moeite doet om haar hond bij haar te houden als ze ziet dat ik worstel met de mijne. Dus mijn wandeling was niet zo ontspannend, en eigenlijk niet zo mijn ding. Dan toch nog liever fietsen.
Woensdag was dan mijn 2de kans om alles te vinden aan het front. Het is me best wel gelukt deze keer, mijn darmen waren ook rustiger en dan ben ik toch naar een paar winkels kunnen gaan. Voor alle duidelijkheid, ik heb alles respect voor de winkelbediendes, het is niet gemakkelijk om in deze omstandigheden de rekken bij te vullen. Daarmee dat ik winkelen, soms naar het front noem. Het lijkt precies soms wel een beetje oorlog, met plunderingen en geen respect hebben voor het personeel die daar werken.
Het enige dat ik nog niet had, was de ossentong zelf. Dus omdat mijn menu toch in de knoop was, heb ik maar besloten om de ossentong zaterdag te maken, want er kruipt toch wel veel voorbereiding in.
Op woensdag stond dan Chili con carne op het menu. Bert heeft vanaf het moment dat ik het menu gemaakt had gegrommeld, want bonen is niet zijn ding. Als kind heeft hij zelfs al eens alle bonen uit de hof van zijn ouders geplukt omdat hij onkruid moest plukken. Hij heeft toen alles geplukt, ook de planten waar nog geen bonen aan hingen. Deze keer heb ik dan niet toegegeven, en heb ik toch chili gemaakt. Het enige dat ik er niet bij had gedaan was de echte chilipeper. Wij zijn niet zo voor pikant, en mijn darmen al helemaal niet, dus het recept een klein beetje aangepast, maar nu was het wel wat te flauw. nota tot mezelf, heel lekker, maar niet vergeten te kruiden. Tot mijn verbazing vond iedereen het lekker thuis, dus nog een gerechtje (Jeroen Meus style) om bij te houden.
Donderdag voor de eerste keer in heel lange tijd geprobeerd om terug witte kool te maken. Niet dat ik dat niet lust, maar mijn darmen gaan hier nooit niet mee akkoord als ik iets van kool eet. Ik had witte kool gecombineerd met geraspte wortel, en daar een yoghurtsausje bij gedaan. Een heel lekkere combinatie, en tot mijn grote vreugde, geen nachtelijke bezoekjes gehad op de pot.
Op vrijdag heeft Bert zijn zin gekregen, en kebap gegeten. Ik zelf heb me braaf aan soep gehouden en de overschot van Darya haar kebap.
Zaterdag stond de ossentong op het menu. Na een paar dagen te googlen hoe ik hier aan moet beginnen, en een dag eerder naar de slager te gaan, was het dan toch zo ver. Bij de slager had ik een grote tong gekocht, vers van de koe. Hier moet je echt wel niet vies van zijn, amai mijn maag heeft een paar keer omgedraaid als ik dat ding in papier verpakt zag liggen. Vroeger tijdens mijn stage in de grootkeuken van het rusthuis heb ik dikwijls ossentong moeten pellen waardoor ik lang geen tong meer wilde eten, maar nog meer vroeger was dat bij mijn grootouders traditie op kerstmis. Mijn grootmoeder maakte altijd dan heerlijke ossentong in madeirasaus voor de hele familie. Een lekkere rode saus met champignons uit blik, (iets wat mijn moeder nooit gebruikte, alleen verse champignons) met sneetjes ossentong. Zonder na te denken at ik dat vroeger heel graag. Na zoveel jaren later met veel kerstfeesten zonder ossentong en zonder mijn grootouders had ik zin om toch eens een meesterlijke klassieker te maken. Wat zou ik zo graag het recept van mijn grootmoeder willen evenaren, maar dat zal me nooit lukken. Dus met veel opzoekwerk, en raad van mijn eigen moeder zelf geprobeerd om de saus te maken.
Best wel goed gelukt vind ik, alleen toch nog altijd niet hetzelfde. Ik vrees dat de ossentong van mijn grootmoeder toch wel een beetje heilig in mijn ogen zal zijn.

Maar wat doe ik dan met nog zoveel bouillon? juist, soep maken! De soepketel gevuld met alle groenten dat ik nog had in de frigo, de bouillon erbij gedaan en een paar tomaten in blik erbij gekapt. Best wel een heel lekkere soep, en genoeg gemaakt voor porties te vullen om in de diepvries te steken. Maar na al dat koken is mijn keuken een ravage. Hoe ik ook mijn best doe om niet de hele keuken overhoop te halen, lukt het me niet om netjes te werken. Maar zoveel koken, en zoveel terug opruimen, dan heb ik geen tijd meer om te fietsen. Na die 1 dag wandelen heb ik niks meer van fietsen of wandelen gedaan. Dus misschien toch niet een ideale evenwichtige week gehad?
Volgende week, een nieuwe week met misschien een betere planning.