Van Feestdagen Rush Naar Winter Blues

Weken heb ik er naar uitgekeken. De feestdagen, de kerstvakantie, gewoon samen zijn met het gezin. De Feestdagen zijn toch wel de gezelligste dagen van het jaar, Niet?
Nee, dit jaar niet vind ik. De traditionele feestjes met de familie gingen niet door, alternatieven zijn er last minute nog in elkaar gestoken. Dat gaf wat stress, maar geen nood, want de feestdagen kwamen er aan en dat is toch altijd gezellig en vrolijk, zeggen ze. De kerstvakantie was voor mij een hele drukke bedoening. Er moesten natuurlijk nog cadeautjes gekocht worden, heel erg op het laatste moment, maar ik verwacht ook niet anders van mezelf. Maar dit jaar was dat niet aangenaam voor mij. Niet dat ik vond dat het druk was in de winkels, helemaal niet. Maar ik ben al 12 jaar “gezegend” met de ziekte van Crohn, een auto immuunziekte. Kort uitgelegd, mijn immuunsysteem valt mijn eigen lichaam aan, en in geval van Crohn wilt dat dus zeggen dat er ontstekingen in mijn darmen ontstaan. Dus zonder mijn medicatie en regelmatig onderhoudsbezoeken bij de gastro-enteroloog, was ik een wrak met enorm veel diarree en buikkrampen. Over het algemeen heb ik mijn gezondheid vrij goed onder controle, maar het geeft me wel redelijk wat geruststelling als ik weet dat ik hier en daar naar de wc kan wanneer ik op cadeautjes jacht moet gaan.

Dat maakte het nu allemaal wat lastiger dit jaar. Ik riskeer het niet om naar Hasselt te gaan, want de eet en drink zaken zijn niet open, dus ook geen toiletten. Ik ga dan hier in de omgeving Beringen winkelen, maar ik vind geen toilet mogelijkheden meer. Die zijn allemaal noodgedwongen gesloten voor publiek. De enige optie dat ik dan nog heb, is in noodgeval terug naar huis racen om naar het toilet te kunnen gaan. En als iets tussen mijn oren zit, gebeurt dat dan ook. Ik heb tijdens mijn bezoek in de Standaard heel snel de boeken moeten grijpen dat ik nodig had, mij stilletjes aan het opjagen aan de kassa, want dat ging niet snel genoeg, om dan pijlsnel naar de auto moeten snelwandelen, billen toegeknepen, om naar huis te rijden om dan nog op tijd op het toilet te geraken. Als ik dan iemand bekend tegen kom op straat, hierbij weet je dus dat ik niet asociaal ben en geen babbel wil slaan, maar dat ik gewoon niet kan stoppen, omdat ik mijn uiterste best aan het doen ben om mijn bil spieren te trainen.

Met de feestdagen wilt ook zeggen, lekker eten. Ik kook wel graag, en ik heb me nogal laten gaan op kerstavond. Hapjes, verse soep, pommes duchesse, spareribbetjes, en zelfgemaakte hamburgers. Als afsluiter, een heerlijke ijstaart van de lokale schapenboer. Het was lekker, maar best wel veel. We hebben er dan ook op kerstdag nog van kunnen eten, en zelfs op 2de kerstdag. Gelukkig, omdat ik zelf kook kon ik ingrediënten gebruiken waar ik met mijn darmen niet op reageer, met hier en daar toch wel een klein beetje zondigen. Op oudjaar ben ik voor ons chinees gaan halen. Zalig gemakkelijk, en geen uren achter het fornuis. Wij zijn eigenlijk best wel grote eters, en we vonden ook het moment om eens nieuwe dingen te proberen. Met als gevolg dat ik zot veel besteld had. Zo veel, dat we er op nieuwjaarsdag ook nog royaal van hebben kunnen eten.

Maar eenmaal de feestdagen gedaan waren, en alles op was, had ik een heel onaangenaam opgeblazen gevoel. De weegschaal haatte mij, (3 kilo erbij!) en mijn fiets heeft mij meer dan 2 weken niet meer gezien.
Ik heb me weer laten gaan, wat haat ik mezelf voor het moment. Ik moet terug aan mezelf werken. Opnieuw een afspraak bij de diëtiste, gelukkig geen uitbrander gekregen maar een nodige opkikker.
Mijn koerstenue terug aangedaan, zit natuurlijk terug vaster op mijn lichaam met wat vetrolletjes, en de mountainbike terug van stal gehaald. Wat kraakte en piepte dat ding van het stil staan. Opnieuw een ritje gaan rijden, wat was dat pijnlijk. Nu is het moment waar ik dan in de knoop met mezelf zit. Ik vind niet echt het sportieve ritme terug, en mijn lichaam is nog overvol van de feestdagen.

Tot overmaat van ramp krijg ik dan nog een paar dagen later een buikgriep te pakken. 2 dagen ziek gekluisterd in de zetel, met waakhond aan mijn voeten. Ik kan nog niet naar de wc lopen zonder een bezorgde hondenkop aan de deur te zien. (wat hou ik toch van mijn spikkeltje). Dus nu zit ik hier, geef ik toe aan mijn lichaam en geef ik alles op? Laat ik de winter blues over mij komen? zeteltje in, boekje lezen, Netflixen, het klinkt heel aantrekkelijk, maar zo zal ik niet sportief klaar zijn als ik terug met de wielerclub zondags wil gaan fietsen, en zo geraak ik niet van mijn overtollige kilo’s af, en zo neemt ook stilletjes het crohn beestje in mijn lichaam weer alles over waardoor al mijn jarenlange vechten voor niks is geweest. Nee dat gaan we niet laten gebeuren. Dit mag ik ook niet laten gebeuren. Nu moet ik herstellen van mijn buikgriep en mezelf herpakken. Dus stilletjes terug in beweging komen, desnoods binnen op de rollen, en terug gezond eten, vooral darm vriendelijke producten. Ik ga deze winter de strijd tegenaan om geen winter blues te krijgen. Dat is dan ook mee mijn goede voornemens.
Mijn persoonlijke strijd zal ik dan ook delen met jullie, dus wordt vervolgd.