Fitnessen met de Fitties 4

Soms isoleer ik me graag af tijdens het sporten.  Niet dat ik dan met niemand wil spreken, maar ik kies er dan voor om alleen te zijn met mezelf en mijn gedachten.  Meestal heb ik daar nood aan als er te veel muizenissen in mijn hoofd zitten.  Ook ik ben niet altijd vrolijk, ook ik heb dagen dat donkerder aanvoelen dan andere dagen.
Vandaag is zo een dag.  Het opstaan was moeilijk, de fietsrit naar de opvang was moeilijk, en mijn ochtend shift was moeilijk.  Pas op, ik doe mijn job doodgraag.  En ik behandel al mijn opvangkindjes als kostbare diamantjes.  Maar sommige diamanten zijn heel ruw en die moeten geslepen worden.  En dan neem ik mijn werk al eens mee naar daar waar ik ben op het moment, en lijk ik heel afwezig.
Op die dagen heb ik graag muziek.  Spotify met muziek van Queen is dan mijn beste vriend.
Wanneer ik voor de spiegel mijn buikspieroefeningen aan het doen ben klinkt ‘somebody to Love’ hard door mijn oortjes, en ik geniet ervan.  Freddie was machtig goed in dit nummer.  Hij haalde moeiteloos de hoge noten.  Ikzelf kan niet zingen, maar soms betrap ik mezelf toch dat ik een noot probeer mee te zingen, zo vals als een kat.  En natuurlijk ga ik nu enorm op tijdens dit nummer.  Ik doe mijn sit-ups, wat ik niet graag doe.  Maar met Freddie in mijn oren die juist de hele hoge noot zingt ‘somebodyyyyyyyyyyyyyy’ (maar dan hoger) besef ik niet wat ik doe.  Mijn sit-ups doe ik ineens niet, ik lig met mijn rug op de mat en mijn armen onder mijn hoofd en ik zing mee de hoge noot ongelooflijk vals.  Wanneer ik mijn ogen weer open doe, zie ik natuurlijk de Fitties die rondom mij ook aan het sporten waren naar mij kijken.  Oh wat schaam ik me.  Marcel die het dichtst naast me zat aan de rugspier oefeningen klapt in zijn handen met een brede glimlach en roept ‘bravo!  Doe nog maar een nummer!’
‘nee, ik ben uitgezongen’ zeg ik met een heel rood hoofd.  Ik sta op en ik beslis om maar naar de fietsen te gaan, aan de andere kant van de fitness.
Ik reageer me een beetje af op de fiets.  De muizenissen zijn er nog altijd, en ik speel mijn ochtend opnieuw af in mijn hoofd.  Ondertussen stamp ik hard op de pedalen en het zweet breekt me uit. 
Ik ben zo druk bezig met de training dat ik nauwelijks  zie dat Marcel ook begonnen is met fietsen naast me.
Marcel is een grote man met de vriendelijkste glimlach dat je maar kan voorstellen.  Hij kan me altijd onmiddellijk gerust stellen, zeker met zijn zachte stem.
Marcel en zijn vrouw Linda behoren ook bij de Fitties.  Allebei redelijk sportieve mensen, en een heel fijn koppel samen.
‘Je gaat er nogal tegenaan’ Zegt marcel.
Maar ik heb mijn oortjes in, dus ik versta hem niet.  Ik heb zelfs niet door dat Marcel tegen mij bezig is.  Plots voel ik getik op mijn schouder.
Ik kijk naar links en Marcel doet teken.  Ik doe mijn oortjes snel uit, ik hoor op de achtergrond Freddie uit mijn oortjes zingen.
‘uw handdoek is gevallen’ zegt Marcel
Ik kijk naar beneden, en ik zie mijn handdoek voor het zweet van mijn voorhoofd te vegen naast mijn fiets op een hoopje liggen.
‘och, verdekke dat heb ik niet gezien’ zeg ik.
‘ Dat heb ik gemerkt, je gaat er nogal tegenaan?’
‘ Ja ‘ zeg ik lichtjes buiten adem.
‘ Ik had het nogal nodig.  Het is niet mijn dag vandaag.’  Ik minder mijn snelheid op de fiets, en ik begin wat uit te bollen. 
‘ Ik vond al dat je zo afwezig bent vandaag.  Tja dat kan wel eens voorvallen eh. 
Maar waarom zet je die muziek zo hard op uw telefoon?’
‘ Om mijn gedachten te verzetten.  Soms helpt dat wel eens, maar vandaag is het moeilijk.’
zeg ik in een sombere bui.
‘  Ik geloof nooit dat die luide muziek goed is voor het gehoor.’ Zegt Marcel bedenkelijk.  Ondertussen fietst hij verder op een redelijk tempo.
‘ Trouwens, hier spelen ze ook muziek af door de boxen.  geen hyper moderne muziek, wat jij misschien wel hoort in je oortjes.  Maar ik vind dat best wel goede muziek.  Soms zijn er nog fijne klassiekers tussen. 
‘ Ik luister liever naar de klassiekers dan naar de moderne muziek ‘ zeg ik.  Tenminste, dat hangt af van mijn mood.
In deze fitness hoor je inderdaad enkel gewone hedendaagse muziek, en geen zware Beat. Dat wordt speciaal gedaan voor de Fitties, wat ik heel sympathiek vind van de uitbater.
‘ Awel dan, wat is dan het probleem?’  Trouwens, al die mensen die zelf naar hun muziek aan het luisteren zijn hebben niks in de gaten van de omgeving.  Laat staan met iemand praten.’ Zegt Marcel en hij geeft me een veelbetekenende knipoog. 
Ik kijk eventjes rond in de ruimte. Het is inderdaad weer een gezellige boel. En aan de koffie blijkbaar ook al. Jos wuift naar me en roept van ver, maar nog juist hoorbaar:
‘Goed gezongen daarstraks!’
Fantastische Jos, hij laat me weer lachen.
‘ Ok, boodschap begrepen.’  Zeg ik met een glimlach.  Ik sluit mijn spotify af en doe mijn telefoon aan de kant op de fiets.
We beginnen te babbelen over fietsen en de wielerclub waar ik bij ben, en Marcel vertelt over vroeger en de enorme evolutie van de fiets en ik luister heel geboeid naar zijn verhaal.
Eigenlijk ben ik nu rustiger als daarstraks met mijn muziek in de oren.
Linda is erbij komen staan, en er wordt gebabbeld over hun weekendje zee. 
Je ziet de twinkeling in hun ogen wanneer ze vertellen, en ik hoop zo hard dat mijn man Bert en ik zoveel jaren later ook nog zo naar elkaar zullen kijken, tevreden over ons leven samen en hoopvol naar de toekomst.

Wordt vervolgd