Fitnessen met de Fitties 1

Ik ben onderweg met mijn fiets en mijn rugzak naar de fitness.  Ik heb tegenwind, en het is best wel frisjes voor deze tijd van het jaar.
Ik heb al een redelijke vroege ochtend shift opzitten, en natuurlijk was het weer druk.  Ik heb in mijn hoofd nog niet uitgetikt wanneer ik onderweg ben, dus ik merk nauwelijks iets van de omgeving.  En voor dat ik het goed en wel besef ben ik al aangekomen aan de Fitness.
Ik zie Jos zijn fiets al staan langs de kant.  Een oude basis koersfiets van Trek met gewone pedalen.  Ik moet altijd lachen als ik zijn fiets zie.  Jos is nooit bezig met snufjes of met het laatste nieuwe van de fiets.  Als het maar rijdt, dat is genoeg voor hem.  En hij heeft helemaal gelijk.
Mijn fiets zet ik mooi achter het hoekje, een beetje beschut en ik ga snel naar binnen daar waar het warmer is.
De fitness is 1 grote zaal opgedeeld in verschillende “hoeken”.  De cardio, de core, de toestellen voor de spieroefeningen, en de gewichten.
Tussen al die hoeken is een lange gang rechtdoor naar de kleedkamers en douches.  Ik zit in mijn fietskledij en dat is veel te warm voor binnen, dus ik ga naar de kleedkamers om iets anders aan te doen.  Zo wandel ik eerst voorbij de cardio, en daar zijn de Fitties al volop bezig aan hun opwarming.  Standaard wordt hier iedereen een “goede morgen” gewenst, een eerste opkikker van een drukke ochtend.  Mijn glimlach wordt alleen maar groter.
Ik neem altijd wel mijn tijd met het omkleden.  Ook wel een poging om wat te bekomen van mijn fietstocht.
Terug in de zaal ga ik naar de cardio, en vandaag ga ik beginnen met een wandeling op de loopband.  Jos is al bezig, en er is juist een loopband vrij naast hem. 
‘goeie morgen!’ zegt Jos vrolijk.
Jos is een kranige zeventiger. niet atletisch gebouwd, maar hij verzorgt zich wel goed.  Jos is altijd goed gezind, en kent bijna alle café moppen uit zijn hoofd.  Iets waar ik persoonlijk niet goed in ben.
‘ Goeie morgen Jos. Alles goed?’
‘Ja zunne, we zijn nog eens hier en het gaat goed.  Wat wilt een mens nog meer?’
de eeuwige optimist denk ik.   
Ik ga geen snelle loop doen, maar een wandeling van 5km per uur.  Jos is naast mij al op een stevig tempo bezig.  Hij is ook geen loper, maar ik zie op zijn loopband dat hij al 30 minuten bezig is.  Sjeezes, ik dacht maar 10 minuutjes te wandelen.  Gezichtsverlies wil ik ook niet lijden, dus ga ook voor 30 minuten.
Ondertussen begint Jos te babbelen.  Het gaat over fietsen in Luxemburg.  Iets wat hij vaak doet want hij heeft daar een caravan staan.  En ik luister heel aandachtig.  Jos babbelt gretig verder en ik moet niet meer dan ja en nee zeggen, wat goed uitkomt want ik ben al buiten adem.
stiekem heb ik mijn tijd al met 5 minuten verkort, maar Jos niet.  Hij wandelt nog steeds op een stevig tempo door.
Nu begin ik het echt moeilijk te krijgen.  Mijn hartslag gaat nogal snel, ik drink meer en ik begin pijn in mijn benen te krijgen.
Zelfs mijn ja en nee krijg ik nog met moeite gezegd.
‘Het gaat niet zo goed vandaag zeker?’ zegt Jos.
‘Nee, nog niet goed bekomen van mijn fietsrit zondag.’ Lieg ik.  Het was een licht heuvelachtig rit vorige zondag, maar de kilometers vielen nogal mee want dat was niet met de club maar met Bert.  Ook toen ging het al niet zo super.
‘Ja dat kan al eens voorvallen’ zegt Jos
‘Anders moet ge eens proberen om op uw handen te lopen.’ En hij begint te lachen.
ja, haha heel grappig denk ik. ik hou wel van deze humor, dus ik doe er nog een schepje bovenop.
‘Als ik op mijn handen moet lopen, is dat een attractie op zich. Dan is de entree wel voor mij.’ En we beginnen allebei te lachen. Al is mijn lach nogal zuur, want ik ben compleet buiten adem.
Maar Jos wandelt nog altijd op een stevig tempo door, en ik geef er de brui aan.
Ik zet de loopband stil en ik mompel iets tegen Jos. ‘toilet, vervelend, moet dringend’
Ik ga naar het toilet, om aan de wasbak mijn gezicht wat te verfrissen.  En ik neem mezelf voor om vanaf nu hard te trainen, om volgende keer toch wat langer vol te houden op die verdomde loopband.

Wordt vervolgd.