Fitnessen met de Fitties

Ik probeer al enkele jaren gezond te leven. Wat wilt dat zeggen? gezond eten, (moeilijk) sporten, (was in het begin moeilijk) en kilo’s verliezen (hopeloos)
Iedereen die me beter kent, weet wat een gevecht ik moet doen om wat kilootjes kwijt te raken. En waar ik een aantal jaren eerst mee begonnen ben, was naar een fitness stappen. 1 dag per week, op een dinsdag fiets ik met mijn koersvelo en giga grote rugzak na de ochtendshift naar de fitness om dan een poging te doen om weer fitter te zijn.

Dat doe ik nu al een paar jaar. De kilo’s blijven een strijd, maar ik ben wel veel sportiever dan pakweg 6 jaar geleden. En het allerbelangrijkste? Ik heb daar toch wel redelijk aparte vriendschappen kunnen sluiten.

In de fitness heb je altijd verschillende groepen mensen. Je hebt de asociale spotify luisterende intensieve cardio sporters, die niet komen om te babbelen maar om 1 ding: sporten, en met gerust gelaten worden. (daar heb ik geen probleem mee! ieder zijn ding)
Dan heb je ook nog de bodybuilders, die heel graag naar zichzelf kijken, en het liefst van al hun spieren zien groeien. (voor alle duidelijkheid, ook geen probleem mee!)
En dan heb je de gepensioneerden, de Fitties. Die komen sporten om gezond te blijven, om te zien of hun spieren dat allemaal nog wel aankunnen, en vooral om hun sociaal onderhoud. de koffie achteraf is natuurlijk veel belangrijker dan de fitness.
Maar het zijn juist deze laatste groep mensen dat ik me nog het meest op mijn gemak voel. Zij zijn de groep die me van dag 1 in hun armen hebben genomen, en dat was zeker wederzijds.

Daarom zal ik een wekelijks rubriek schrijven met fictieve verhalen over de fitness en de senioren groep.
Dit zal dan mijn ode zijn aan de Fitties.